برای طراحی سیستم تهویه مطبوع در ساختمان‌ها و پیاده سازی آن روش‌ها و تجهیزات متفاوتی استفاده می‌شود. این مقاله به شیوه‌ها و انواع دستگاه و تجهیزات موجود و مقایسه آنها می‌پردازد.

دو روش کلی برای سیستم تهویه مطبوع عبارت است از:

الف- استفاده از سیستم‌های مستقل برای هر واحد

ب- استفاده از سیستم تهویه مطبوع مرکزی

الف: در روش اول انتخاب‌های موجود به ترتیب از کمترین قیمت تمام شده عبارتند از:

– اسپلیت یونیت دیواری: استفاده از اسپلیت های دیواری اقتصادی‌ترین روش برای تهویه واحدها است. این گزینه برای ساختمان‌های کوچک نسبتاً مناسب بوده ولی بنظر می‌رسد انتخاب خوبی برای برج‌ها و ساخت و سازهای لوکس نبوده و به کیفیت ساخت آسیب برساند. طول عمر اسپلیت های دیواری بطورمتوسط ۸ سال می‌باشد.

– اسپلیت یونیت کانالی: استفاده از اسپلیت کانالی به شرطی که برای تمام فضاهای آپارتمان دستگاه‌های مستقل پیش بینی شده و از بهره وری سیستم نکاهد، به معماری داخلی واحدها کمک شایانی نموده و انتخاب بهتری نسبت به اسپلیت های دیواری بوده و در این حالت بهره بردار آسایش بیشتری را نسبت به اسپلیت دیواری تجربه خواهد کرد. البته تعدد کندانسورها در این حالت باعث نیاز به فضای زیادی در تراس ها یا پشت بام‌ها خواهد شد و تعمیر و نگهداری این سیستم را هم مشکل تر خواهد نمود.
اگر یک اسپلیت کانالی چندین فضا را پوشش دهد، قابلیت کنترل موضعی درجه حرارت از دست رفته و باعث افزایش مصرف برق و کاهش بهره وری می‌شود. طبیعتاً قیمت تمام شده اسپلیت های کانالی از اسپلیت های دیواری بیشتر خواهد بود.

در مجموع هزینه بالای برق در این انتخاب، همچنین نیاز به کابل کشی و لوله کشی‌های متعدد و گران قیمت و تأمین برق سه فاز در واحدهای بالای هفتاد متر مربع از نقاط ضعف استفاده از اسپلیت های کانالی می‌باشد.

– سیستم مینی چیلر: استفاده از مینی چیلر از نظر فنی انتخاب بهتری نسبت به اسپلیت بوده و باعث کاهش نسبی در مصرف برق و تجمیع کندانسورهای هر واحد می‌شود. امکان کنترل دما در فضاهای مختلف نیز از مزایای این سیستم است. اما گزینه مینی چیلر باعث اختصاص بخش قابل توجهی از تراس به کندانسور دستگاه خواهد شد. با توجه به قیمت‌های بالای تمام شده در این گزینه و عدم ایجاد ارزش افزوده‌ای در مارکتینگ ساختمان (در مقایسه با اسپلیت کانالی) معمولاً این گزینه با اقبال سازندگان مواجه نمی‌شود. طول عمر مینی چیلر بطور متوسط ۱۲ سال است.

سیستم VRF : استفاده از وی آر اف نیز انتخاب بهتری نسبت به اسپلیت بوده و باعث کاهش قابل توجه در مصرف برق و تجمیع کندانسورهای هر واحد می‌شود. امکان کنترل دما در فضاهای مختلف نیز از مزایای این سیستم است.
در سیستم وی آر اف با انتقال کندانسورها از نمای ساختمان به نقاط کور می‌توان کمک شایانی به ارتقای معماری و نمای ساختمان کرد که این از مزایای این سیستم است. علیرغم مزایای نسبی وی آر اف با توجه به قیمت‌های بالای تمام شده در این گزینه معمولاً سرمایه گذاران از انتخاب آن اجتناب می‌کنند. طول عمر وی آر اف بطور متوسط ۱۲ سال است. در سیستم وی آر اف، معمولاً امکان نصب کندانسورها در پشت بام و محوطه برج‌های بلند مرتبه وجود دارد، ولی این امر مستلزم صرف هزینه بیشتر بابت افزایش ظرفیت کندانسورها و اختصاص رایزرهای زیادی به لوله کشی‌های مسی از مقطع طبقات تا پشت بام و نصب تعداد زیادی کندانسور وی آر اف در پشت بام هر برج است که در مجموع این روش را غیر اقتصادی ساخته و هزینه تمام شده وی آر اف را نسبت به نصب همان کندانسورها در تراس آپارتمان حدود ۲۵ درصد افزایش می‌دهد.

در روش‌های فوق بهترین محل نصب کندانسورها در پشت بام است ولی این به شرط است که تعداد طبقات بیش از سه تا چهار طبقه نباشد. در مجتمع‌های بلند مرتبه کندانسورها در تراس نصب شده و باید ملاحظات خاص در خصوص پوشش مطلوب معماری کندانسورها پیش بینی شود.
بدیهی است در این حالت بخش قابل توجهی از مساحت تراس توسط کندانسور اشغال شده و این باعث تحمیل صدا و هوای گرم مزاحم به تراس و آپارتمان می‌شود. در مناطقی که استفاده از تراس ها نقش ویژه ای در ارزش افزوده ملک ایجاد می‌نماید مخصوصاً برج‌های مشرف به دریا کندانسورها نباید در تراس نصب شوند

ب: در این حالت انتخاب‌های موجود به ترتیب از کمترین قیمت تمام شده عبارتند از:

  • داکت اسپیلت
  • سیستم چیلر- فن کویل
  • سیستم vrf

در روش‌های فوق اولین مزیت اساسی ، کاهش چشمگیر مصرف برق واحدها و ارتقای سطح آسایش سیستم تهویه مطبوع برای بهره برداران است. همچنین با حذف کندانسورها، هزینه‌های معماری ناشی از استتار کندانسورها در نمای ساختمان منتفی می‌شود. از مزایای دیگر سیستم مرکزی عدم الزام سرمایه گذاران به ساخت تراس های متعدد و احیای فضای تراس ها می‌باشد که نقشی اساسی در ارتقای معماری و بهبود کیفیت ساخت وساز پروژه خواهد داشت.
انتخاب سیستم مرکزی می‌تواند منجر به کاهش خرید برق مورد نیاز پروژه و کاهش ظرفیت پست‌های برق، تابلوها، کابل کشی‌ها، کنتور برق واحدها و کلیه موارد مربوط به آن شود. بدیهی است کاهش سرمایه گذاری اولیه در این بخش مورد توجه سرمایه گذاران بوده و حرکتی شایسته در راستای سیاست‌های کلان کشور باشد. طول عمر متوسط ۲۵ سال در سیستم‌های مرکزی باعث اقتصادی شدن آنها نسبت به سیستم‌های مستقل تهویه مطبوع است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

فهرست